အားလပ္ရက္တစ္ေန႔ က်ေတာ္ဟာ အျပင္ထြက္ လမ္းသလားရန္ အတြက္ Nursery ေရွ႕ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ တစ္ခုတြင္ ဘတ္စ္ကားအလာကို ေစာင့္ေမွ်ာက္လွ်က္ရွိေနသည္။ ထိုစဥ္ ေနာက္ဘက္ဆီမွ "ခၽြတ္ခၽြတ္' ဆိုေသာ အသံတစ္ခုလာ၍ လွည့္ၾကည့္လိုက္ရာ က်ီးကန္း တစ္ေကာင္ သည္မည္သူစည္းကမ္းမဲ့ လႊင့္ပစ္ ထားသည္ မသိေသာ စားႀကြင္း စားက်န္ ၾကက္ရိုးအား ေျချဖင့္နင္းကာ ႏႈတ္သီးျဖင့္ ေပါက္ကာစားေန ေလသည္။ က်ေတာ္ႏွင့္ ထိုက်ီးကန္းမွာ ဆယ္ေပေလာက္သာ ကြာပါသည္။ က်ေတာ္ကပဲစတင္၍ "အာ...အာ" ဟုႏႈတ္ဆက္စကားဆိုလိုက္ေလသည္။
က်ီးကန္းမွ အံ့အားသင့္စြာ က်ေတာ္အားလွည့္ၾကည့္လွ်က္
က်ီးကန္း။ ဟာခင္ဗ်ားက က်ဳပ္တို႕ဘာသာစကားနားလည္လား။
က်ေတာ္။ ငါလား....တရုတ္၊ မေလး၊ အဂၤလိပ္၊ အနဲငယ္စီနဲ႕ က်ီးကန္း၊ ခ်ိဳး၊ ေၾကာင္၊ ေခြး၊ ၾကက္၊ စတဲ့ မာဃဓ ဘာသာစကားလည္းနဲနဲရပါတယ္။ ဒါေတြကသင္ထားရတယ္ကြ။ ေလာကႀကီးမွာ ဒါေတြလိုအပ္တယ္။ ဒါနဲ႕....ေမာင္ရင္က တစ္ေကာင္တည္းပါလား။
က်ီးကန္း။ ဟာခင္ဗ်ားက က်ဳပ္တို႕ဘာသာစကားနားလည္လား။
က်ေတာ္။ ငါလား....တရုတ္၊ မေလး၊ အဂၤလိပ္၊ အနဲငယ္စီနဲ႕ က်ီးကန္း၊ ခ်ိဳး၊ ေၾကာင္၊ ေခြး၊ ၾကက္၊ စတဲ့ မာဃဓ ဘာသာစကားလည္းနဲနဲရပါတယ္။ ဒါေတြကသင္ထားရတယ္ကြ။ ေလာကႀကီးမွာ ဒါေတြလိုအပ္တယ္။ ဒါနဲ႕....ေမာင္ရင္က တစ္ေကာင္တည္းပါလား။
က်ီးကန္း။ ဟုတ္တယ္ခင္ဗ်....က်ဳပ္တစ္ေကာင္တည္းပါ။ က်န္တဲ့ေကာင္ေတြက ျမစ္ဆိပ္ဘက္မွာ ငါးသြားဖမ္းစားၾကတယ္။ ...၀မ္းေရးမလြယ္ပါဘူး။ က်ီးလန္႔စာ စားပါပဲမဟုတ္လား။ စင္ကာပူက က်ဳပ္တို႕ က်ီးေတြကို ေသနပ္နဲ႕ ပစ္သတ္ၾကတယ္ဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔ဘာမ်ားလုပ္မိလို႔လဲ။ က်ီးသားခ်င္းစာနာ ေထာက္ထား မႈမရွိလိုက္တာဗ်ာ။
က်ေတာ္။ အင္းဗ်ာ....ခက္တာပဲ။ ေမာင္ရင္တို႕က အပုပ္အစပ္ စားတဲ့ေကာင္ေတြဆိုေတာ့ မႀကိဳက္ဘူး ေနမွာေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ေမာင္ရင္တို႕က "အား...အား" လို႕ေအာ္တာ လဘ္ပိတ္တယ္လို႔လည္း ေျပာသံၾကားဖူးတယ္။ ေမာင္ရင္တို႕ "အား...အား...အစား.... ပါး...ပါး"လို႔ေျပာင္းေအာ္ၾကည့္ပါလား၊ အဲဒိဆို သူတို႕လက္ခံမယ္ထင္တယ္။
က်ီးကန္း။ လြယ္ပါဘူးဗ်ာ.....က်ဳပ္တို႕ကေမြးကတည္းက "အား...အား" လို႕ေအာ္လာတာ။ ခင္ဗ်ား တို႕ၾကေတာ့ က်ဳပ္တို႔ေအာ္ရင္ ဧည့္လာတယ္ဆို အယူရွိတယ္မဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားတို႔ႏို္င္ငံမွာပဲ ေပ်ာ္တယ္ဗ်ား။ ထန္းပင္ေတြလည္းေပါမွေပါ။ က်ဳပ္တို႕အၾကိဳက္ေလ...ထန္းပင္က။ ထန္းသီးေပၚ တက္နင္း လိုက္ရင္ ထန္းသီးေႀကြသြားတာကို...ခင္ဗ်ာတို႕က ထန္းသီးေႀကြခိုက္ က်ီးနင္းခိုက္လို႕ေတာင္ ဆိုၾကတယ္ မဟုတ္လား။ က်ဳပ္တို႕က်ီးေတြကို စကားထဲထည့္သံုးၾကတယ္ေလ၊ က်ဳပ္တို႔၀မ္းသာတယ္။ ၀မ္းသာလို႔ေအာ္ လိုက္အံုးမယ္ "အား...အား"။
က်ေတာ္။ ေတာ္ေတာ္လာတဲ့က်ီးပါလား....ေမာင္ရင္က ေက်ာင္းမေနဘူးလား။
က်ီးကန္း။ က်ဳပ္ကေတာမွာေမြးတာ၊ အေမက က်ဳပ္ငယ္ငယ္ကတည္းဆံုးသြားတာ၊ က်ဳပ္ကစာ မတတ္ဘူး၊ စကားပဲေျပာတတ္တယ္။ က်ီးတကၠသိုလ္လည္းမတက္ဘူးဗ်။ လမ္းေဘးက ေကာင္ေတြနဲ႕ ေပါင္းၿပီးက်ဳပ္ လူျဖစ္လာတာ၊ ဒါေၾကာင့္က်ဳပ္ လူေတြအေၾကာင္းနဲ႕ က်ီးေတြအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း သိတာ။
က်ေတာ္။ ေမာင္ရင္တို႕ က်ီးေတြက တစ္ေကာင္နဲ႕တစ္ေကာင္ဘယ္လို ဆက္သြယ္လဲ။ ငါတို႕ကေတာ့ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာ ေတြကေန G-talk တို႔ Facebook တို႔ကေနဆက္သြယ္ၾကတယ္ကြ။
က်ီးကန္း။ က်ဳပ္တို႔မွာ လည္း က်ီး-Talk ရွိတယ္ေလ။ တစ္ေကာင္နဲ႕တစ္ေကာင္ အား...အား လို႕ေအာ္ လိုက္ရင္ သူတို႕သိၿပီး။ ဟုိ ဥၾသ ဆိုတဲ့ ေကာင္ေတြကလည္း အေရာင္တူတယ္မဟုတ္လား။
က်ေတာ္။ အင္းသိၿပီး.......Face to Face ေပါ့။
က်ီးကန္း။ ဟုတ္တယ္...ဟုတ္တယ္။
က်ီးကန္း။ ဟုတ္တယ္...ဟုတ္တယ္။
က်ီးကန္းမွ က်ေတာ္ေျပာေသာ စကားအား သံေယာင္ဖမ္းလိုက္ေျပာေလသည္။
က်ီးကန္း။ ခင္ဗ်ားတို႕ေျပာေျပာေနတဲ့ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ဆိုတာမွားေနတယ္။ အဲဒါေလး ျပန္ျပင္ၾကပါလား။ က်ဳပ္တို႕က်ီးကန္းေတြက ေတာင္းတစ္လံုးလံုးကို တစ္ေကာင္တည္း မေမွာက္ႏိုင္ပါဘူး။
က်ေတာ္။ ဒါေတာ့ငါမသိဘူး။ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ဆိုတာ မ်က္လံုးဂဏာ မၿငိမ္ပဲ ဟုိၾကည့္ သည္ၾကည့္ လုပ္တာကိုဆိုလိုတာပါေမာင္ရင္ရ။
က်ီးကန္း။ ေအာ္...သိပါဘူးအာ....။
က်ေတာ္။ ဒါေတာ့ငါမသိဘူး။ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ဆိုတာ မ်က္လံုးဂဏာ မၿငိမ္ပဲ ဟုိၾကည့္ သည္ၾကည့္ လုပ္တာကိုဆိုလိုတာပါေမာင္ရင္ရ။
က်ီးကန္း။ ေအာ္...သိပါဘူးအာ....။
ထိုစဥ္ က်ေတာ္စီးလိုေသာ ကားႀကီးမွာ လွမ္းျမင္ရၿပီျဖစ္၍....ထိုေတာက်ီးကန္းအား ႏႈတ္ဆက္ကာ ကားေပၚသို႕လွမ္းတက္၍ ထိုမွတ္တိုင္မွ ထြက္ခဲ့ေလေတာ့သည္။
