အားလပ္ရက္တစ္ေန႔ က်ေတာ္ဟာ အျပင္ထြက္ လမ္းသလားရန္ အတြက္ Nursery ေရွ႕ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ တစ္ခုတြင္ ဘတ္စ္ကားအလာကို ေစာင့္ေမွ်ာက္လွ်က္ရွိေနသည္။ ထိုစဥ္ ေနာက္ဘက္ဆီမွ "ခၽြတ္ခၽြတ္' ဆိုေသာ အသံတစ္ခုလာ၍ လွည့္ၾကည့္လိုက္ရာ က်ီးကန္း တစ္ေကာင္ သည္မည္သူစည္းကမ္းမဲ့ လႊင့္ပစ္ ထားသည္ မသိေသာ စားႀကြင္း စားက်န္ ၾကက္ရိုးအား ေျချဖင့္နင္းကာ ႏႈတ္သီးျဖင့္ ေပါက္ကာစားေန ေလသည္။ က်ေတာ္ႏွင့္ ထိုက်ီးကန္းမွာ ဆယ္ေပေလာက္သာ ကြာပါသည္။ က်ေတာ္ကပဲစတင္၍ "အာ...အာ" ဟုႏႈတ္ဆက္စကားဆိုလိုက္ေလသည္။
က်ီးကန္းမွ အံ့အားသင့္စြာ က်ေတာ္အားလွည့္ၾကည့္လွ်က္
က်ီးကန္း။ ဟာခင္ဗ်ားက က်ဳပ္တို႕ဘာသာစကားနားလည္လား။
က်ေတာ္။ ငါလား....တရုတ္၊ မေလး၊ အဂၤလိပ္၊ အနဲငယ္စီနဲ႕ က်ီးကန္း၊ ခ်ိဳး၊ ေၾကာင္၊ ေခြး၊ ၾကက္၊ စတဲ့ မာဃဓ ဘာသာစကားလည္းနဲနဲရပါတယ္။ ဒါေတြကသင္ထားရတယ္ကြ။ ေလာကႀကီးမွာ ဒါေတြလိုအပ္တယ္။ ဒါနဲ႕....ေမာင္ရင္က တစ္ေကာင္တည္းပါလား။
က်ီးကန္း။ ဟုတ္တယ္ခင္ဗ်....က်ဳပ္တစ္ေကာင္တည္းပါ။ က်န္တဲ့ေကာင္ေတြက ျမစ္ဆိပ္ဘက္မွာ ငါးသြားဖမ္းစားၾကတယ္။ ...၀မ္းေရးမလြယ္ပါဘူး။ က်ီးလန္႔စာ စားပါပဲမဟုတ္လား။ စင္ကာပူက က်ဳပ္တို႕ က်ီးေတြကို ေသနပ္နဲ႕ ပစ္သတ္ၾကတယ္ဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔ဘာမ်ားလုပ္မိလို႔လဲ။ က်ီးသားခ်င္းစာနာ ေထာက္ထား မႈမရွိလိုက္တာဗ်ာ။
က်ေတာ္။ အင္းဗ်ာ....ခက္တာပဲ။ ေမာင္ရင္တို႕က အပုပ္အစပ္ စားတဲ့ေကာင္ေတြဆိုေတာ့ မႀကိဳက္ဘူး ေနမွာေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ေမာင္ရင္တို႕က "အား...အား" လို႕ေအာ္တာ လဘ္ပိတ္တယ္လို႔လည္း ေျပာသံၾကားဖူးတယ္။ ေမာင္ရင္တို႕ "အား...အား...အစား.... ပါး...ပါး"လို႔ေျပာင္းေအာ္ၾကည့္ပါလား၊ အဲဒိဆို သူတို႕လက္ခံမယ္ထင္တယ္။
က်ီးကန္း။ လြယ္ပါဘူးဗ်ာ.....က်ဳပ္တို႕ကေမြးကတည္းက "အား...အား" လို႕ေအာ္လာတာ။ ခင္ဗ်ား တို႕ၾကေတာ့ က်ဳပ္တို႔ေအာ္ရင္ ဧည့္လာတယ္ဆို အယူရွိတယ္မဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားတို႔ႏို္င္ငံမွာပဲ ေပ်ာ္တယ္ဗ်ား။ ထန္းပင္ေတြလည္းေပါမွေပါ။ က်ဳပ္တို႕အၾကိဳက္ေလ...ထန္းပင္က။ ထန္းသီးေပၚ တက္နင္း လိုက္ရင္ ထန္းသီးေႀကြသြားတာကို...ခင္ဗ်ာတို႕က ထန္းသီးေႀကြခိုက္ က်ီးနင္းခိုက္လို႕ေတာင္ ဆိုၾကတယ္ မဟုတ္လား။ က်ဳပ္တို႕က်ီးေတြကို စကားထဲထည့္သံုးၾကတယ္ေလ၊ က်ဳပ္တို႔၀မ္းသာတယ္။ ၀မ္းသာလို႔ေအာ္ လိုက္အံုးမယ္ "အား...အား"။
က်ေတာ္။ ေတာ္ေတာ္လာတဲ့က်ီးပါလား....ေမာင္ရင္က ေက်ာင္းမေနဘူးလား။
က်ီးကန္း။ က်ဳပ္ကေတာမွာေမြးတာ၊ အေမက က်ဳပ္ငယ္ငယ္ကတည္းဆံုးသြားတာ၊ က်ဳပ္ကစာ မတတ္ဘူး၊ စကားပဲေျပာတတ္တယ္။ က်ီးတကၠသိုလ္လည္းမတက္ဘူးဗ်။ လမ္းေဘးက ေကာင္ေတြနဲ႕ ေပါင္းၿပီးက်ဳပ္ လူျဖစ္လာတာ၊ ဒါေၾကာင့္က်ဳပ္ လူေတြအေၾကာင္းနဲ႕ က်ီးေတြအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း သိတာ။
က်ေတာ္။ ေမာင္ရင္တို႕ က်ီးေတြက တစ္ေကာင္နဲ႕တစ္ေကာင္ဘယ္လို ဆက္သြယ္လဲ။ ငါတို႕ကေတာ့ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာ ေတြကေန G-talk တို႔ Facebook တို႔ကေနဆက္သြယ္ၾကတယ္ကြ။
က်ီးကန္း။ က်ဳပ္တို႔မွာ လည္း က်ီး-Talk ရွိတယ္ေလ။ တစ္ေကာင္နဲ႕တစ္ေကာင္ အား...အား လို႕ေအာ္ လိုက္ရင္ သူတို႕သိၿပီး။ ဟုိ ဥၾသ ဆိုတဲ့ ေကာင္ေတြကလည္း အေရာင္တူတယ္မဟုတ္လား။
က်ေတာ္။ အင္းသိၿပီး.......Face to Face ေပါ့။
က်ီးကန္း။ ဟုတ္တယ္...ဟုတ္တယ္။
က်ီးကန္းမွ က်ေတာ္ေျပာေသာ စကားအား သံေယာင္ဖမ္းလိုက္ေျပာေလသည္။
က်ီးကန္း။ ခင္ဗ်ားတို႕ေျပာေျပာေနတဲ့ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ဆိုတာမွားေနတယ္။ အဲဒါေလး ျပန္ျပင္ၾကပါလား။ က်ဳပ္တို႕က်ီးကန္းေတြက ေတာင္းတစ္လံုးလံုးကို တစ္ေကာင္တည္း မေမွာက္ႏိုင္ပါဘူး။
က်ေတာ္။ ဒါေတာ့ငါမသိဘူး။ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ဆိုတာ မ်က္လံုးဂဏာ မၿငိမ္ပဲ ဟုိၾကည့္ သည္ၾကည့္ လုပ္တာကိုဆိုလိုတာပါေမာင္ရင္ရ။
က်ီးကန္း။ ေအာ္...သိပါဘူးအာ....။
ထိုစဥ္ က်ေတာ္စီးလိုေသာ ကားႀကီးမွာ လွမ္းျမင္ရၿပီျဖစ္၍....ထိုေတာက်ီးကန္းအား ႏႈတ္ဆက္ကာ ကားေပၚသို႕လွမ္းတက္၍ ထိုမွတ္တိုင္မွ ထြက္ခဲ့ေလေတာ့သည္။
သရဲ၊ တေစၦအေၾကာင္း ေျပာပါဆိုလွ်င္ က်ေတာ္ငယ္စဥ္ ေလးတန္းေက်ာင္းသားဘ၀က စရပါမယ္။ ေလးတန္းေက်ာင္းသားဘ၀က သူရဲ တစ္ခါျမင္ ဘူးပါသည္။ ထိုသရဲ (ငယ္ငယ္ကအေခၚ) သည္က်ေတာ့္အား ေျခာက္သည္မဟုတ္၊ သူငယ္ခ်င္းမတစ္ေယာက္ အား၀င္ကပ္ျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕သည္ အယံုအၾကည္မရွိပါ။ အပစ္မဟုတ္ပါ။ ကိုယ္တိုင္ေသာ္လည္း ေကာင္းတစ္ဦးတစ္ေယာက္ေသာ္၎ ေျပာဆို၍ သရဲတေစၦ ရွိေၾကာင္းကိုေတာ့ လူတိုင္းသိရွိမည္ျဖစ္ပါသည္။ ေလးတန္းေက်ာင္းသားဘ၀က ညအိပ္ေက်ာင္း တက္ရပါသည္။ စစ္ေမးပြဲႀကီး ေျဖကာနီးအခ်ိန္ေပါ့ဗ်ာ။ တစ္လခန္႔ ညအိပ္ ေက်ာင္းတက္ရပါသည္။ ေတာေက်ာင္းျဖစ္လို႕ က်ဴရွင္ ေတြဘာေတြမရွိပါ။ က်ေတာ္တို႔၏ ေက်ာင္းေနာက္တြင္ သနပ္ဖက္ပင္အိုႀကီးတစ္ပင္ရွိပါသည။ လူႀကီးေတြေျပာ ဖူးပါသည္။ ထိုသနပ္ဖက္ပင္ေအာက္ ေသးမေပါက္ဖို႔။ သိုေသာ္က်ေတာ္တို႕မွာ နားမေထာင္ရကား ထိုသနပ္ဖက္ပင္အား အၿမဲေသးပန္းေလ့ရွိသည္။ တစ္ညမွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္အား သူရဲ၀င္ကပ္ပါေတာ့သည္။ ထူးဆန္းပါသည္။ ေသးနဲ႕ေကာ့ပန္း ေနတာက က်ေတာ္တို႔ ေမ်ာက္ေလာင္း ေတြပါ။(လူဟာေမ်ာက္ကဆင္း သက္လာ တာမဟုတ္လား...ေနာင္တစ္ႀကိမ္ ေမ်က္ျပန္ျဖစ္ႏိုင္ ပါသည္) ကပ္ေတာ့ ေကာင္မေလးအား ကပ္ပါေတာ့သည္။ ထိုေကာင္မေလးသည္ အေပါ့အပါး သြားၿပီးသည္ႏွင့္ ေက်ာင္းေပၚ ျပန္မတက္ပဲ -က်ေတာ့္ အားလံုျခည္ လွန္ျပပါေတာ့သည္။ က်ေတာ္လန္႔ျဖန္႕သြား၏။ အေၾကာင္းမွာကား ထိုေကာင္မေလးသည္ က်ေတာ္ႏွင့္ အမ်ိဳးအနဲငယ္မွ် ေတာ္စပ္ေသာေၾကာင့္ပါ။ က်ေတာ္ ေက်ာင္းေပၚသို႔ အျမန္ျပန္တက္ကာ ထိုအေၾကာင္းဆရာအားေျပာျပရာ ဆရာမွ 'အဲဒါဆိုငါသြားေခၚမယ္....မင္းတို႕တစ္ေယာက္မွ ေက်ာင္းေအာက္ ျပန္မဆင္းနဲ႕' လိုဆရာေျပာေတာ့မွ က်ေတာ့္စိတ္ထဲ သရဲကိုသြား သတိရ၍ ၾကက္သီးေမႊးညင္းမ်ားပင္ ထသြားရ၏။ အဲေနာက္ဆရာ့ ေအာ္သံသဲ့သဲ့ၾကားရ၏။ 'မင္းဘာလိုခ်င္လို႔လဲ.....ကေလးေတြကိုေႏွာက္ယွက္ တာလဲ...ခုထြက္သြား...ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ ဒီလိုမလုပ္နဲ႕....' 'ေၾကာက္ပါၿပီး...ေနာက္မလာေတာ့ဘူး' စတဲ့သူရဲ ႏွင့္ဆရာအျပန္အလွန္ ေျပာဆိုသံမ်ားသာၾကားရ၏။ စကားေျပာဆိုသံမွာ ထိုေကာင္မေလးမွ ေျပာ ခ်င္းျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေယာက်္ားႀကီးတစ္ေယာက္၏ အသံကဲသို႔ပင္ႀကီးမားပါသည္။ ထိုအေၾကာင္း နံနက္ လင္းမွ ဆရာရွင္းျပပါသည္။ က်ေတာ္တို႕ သနပ္ပင္ရင္း ေသးသြားေပါက္၍ သရဲႀကီး မေနႏိုင္၍ ၀င္ကပ္ ေျပာျခင္းျဖစ္ပါသည္တဲ့။ (ေနာင္မွ သိရသည္မွာ က်ေတာ္၏ ဆရာမွာ ပဌာန္း ၂၄ ပစၥည္းအား အက်ယ္အၿမဲ ရြတ္ဖတ္သူျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္၊ ေမြးဖြားစဥ္က ေျခေထာက္မွ ေမြးတဲ့သူျဖစ္ေၾကာင္း)။ ထိုေက်ာင္းေနာက္တြင္ စုန္း သရဲတေစၦ စတဲ့မေကာင္းဆိုး၀ါးမ်ားရွိေၾကာင္း ေနာင္မွ သိရ၏။ ထိုစဥ္မွစ၍ သူတေစၦ ရွိေၾကာင္းကို ယံုၾကည္ ခဲ့ရပါသည္။
